کـــار بد

سه شنبه ۳۱ اردیبهشت ۸۷ | ۸:۴۹ صبح

نه همین لباس زیباست ....

نتایج ارشد هم اومد ... راستش رو بخواین نتیجه کسی برام مهم نبود ... نه اینکه کسی نباشه که بخوام قبول شده باشه اما نتیجه مهم نبود !!! ... حسی رو که پارسال داشتم رو دیگه نمی خواستم به کسی منتقل کنم ... چه حسی ؟ ... حسه مزخرفه اینکه ارزشت به رتبه و رشته و دانشگاهته ... کم کم داره یه سال می گذره که حرف ایمان مصداق عینی زندگی شده ..." هر کسی قبلش باهات بود بعدش هم باهاته ؛ هر کسی قبلش نبود و بخاطر بعدش اومد بهتره نباشه ! " ... اینطوری می شه که آدم طرافیانش رو از هم تمیز می ده ... برام تلاش و اراده آدما برای رسیدن به هدفشون خیلی بیشتر اهمیت داره تا نتیجه ای که ازش می گیرن ... رسیدن به مقصد یه لحظه است ... دو قدم به هدف ، یه قدم به هدف ، هدف ، یه قدم بعد از هدف ... دیدی ! ... یه لحظه ست ... برای خیلی ها همین یه لحظه ارزش داره ... اما برای من همه چیز از هزارمین قدم شروع می شه و تا می رسه به یه قدم ؛ که تمومه ... حس اینکه نبودم و بواسطه یه لحظه ارزشمند شدم، آدم رو ناراحت می کنه ...اونوقته که آدم دلش می خواست وجودش از هزار قدم مونده به اون لحظه مطرح باشه ... می دونی داداش ! ... رتبه دو رقمی اعتبارم نبود که بخاطر دانشگاه تهرانی شدن بین آدما شناخته بشم ... وگرنه برای این بچه پر رو انتخاب رشته نکردن آسون ترین کار بود ...

پ . ن : چیزی که باعث می شه آدم ها اعتبار پیدا کنن عوامل درونیشونه ! ... زندگی یه کنکور 4 ساعتهء 4 گزینه ای نیست که سوال های درون آدم ها رو جواب بده ...
پ . ن : توی سرویس دانشگاه ، گلاب بروتون یکی داشت فین می کرد ... تا رفتم تو و خودم رو توی آیینه قدی برنداز می کردم از فین کردن دست کشید و معذب ایستاد ... فهمیدم ! ... گفتم " برای خودت این حق رو قائل شو که توی دستشویی بینی ت رو تخلیه کنی! جاش اینجاست ، پس راحت باش " ... این بچه های لیسانس به آدم جرات نمی کنند نگاه کنن حتی !
درس اخلاقی : هر وقت می بینی حق یه چیزی رو داری ، خودت رو برای حقت محق بدون ... !!! گاهی هم می تونی بگذری، اون یه داستان دیگس ...