کـــار بد

جمعه ۱۹ بهمن ۸۶ | ۹:۵۹ صبح

at death's door

نه توی خونه ما ، توی تمام فامیل صحبت راجع به بیمارستان و اتاق عمل و مریض عادی شده ... حوالی ساعت 5 بود که توی خواب و بیداری اول صبح بودم ... " زنگ بزن فلانی اون توی CCU مرکز قلب آشنا داره ..." خب صدای مامان بود ... از این حرفا هم که اینجا عادیه ... اونجا هم که می دونم کی دکتر بیهوشیه ... فقط تن صدای مامان رو دقت چندان روش نداشتم ، دیشب 2 خوابیدم اما انگاری با 3 ساعت خواب عمیق هم بدنمون فرش می شه ! ... بیدار می شم ... یه سحر عادی روز جمعه ... خوابم نمی آد دیگه ! ... واسه همین ترجیح می دم یه دوشی بگیرم و یه ریشی بزنم و برسم به زندگانی ... "چی شده ؟!؟ کی آماره فلانی رو توی بیمارستان شریعتی می خواست ؟" خب انتظار جواب غیرمنتظره نداشتم ... مثل همیشه ! یکی از دکترای فامیل حتمآ داره برای یه بنده خدایی یه کاری می کنه ... لطفی که نمی کنه ، وظیفه خودش رو انجام داره می ده ... فقط یادم رفته بود ، ما هم آدمیم ! هزاربار برای دیگران پیش می آد و کی تضمین می کنه حداقل یه بار از اون هزار بار ما خودمون نباشیم ... به فانی می گفت خوشحال باشه که داره زنان و زایمان می خونه ، بیشتر با خوشحالی و تولد و زندگی سر و کار داره ، تا مثل فلانی با دل نگرانی و صداهای لرزان ! آخرشم یا مرگ و یا زندگی با دلواپسی ... صبح جمعه ست ! ... همه فامیل ریخته بهم ... اما من آرومم ! ... این معنی خوبی می ده ؟

پ . ن : وقتی قلب کسی نبض نداره و دکترا دارن سعی می کنن احیا کنن ؛ یعنی خدا باز یه نشونه فرستاد برای آدما که بالاخره یه روزی و یه جایی الیه راجعون !
پ . ن : راستی احیا کردن با شوک توی فیلم ها جواب می ده ... اونم برای اینکه کارگردان می خواد ! ... به این شک نکنین .
پ . ن : اونور دیوار اتاقم ! ... یه اتاقه ... فرشته مرگ داره این ورا می چرخه ... نمی دونم اینوره دیواره یا اونور دیوار ... - سلام ، حالتون چطوره ؟ خوبی ! کارت اونور تمام شد بیا اینور یه عرضی داشتم .
پ . ن : گهگاهی خدا رو شکر می کنم کسی که حرفام رو گوش می کنه موجود زنده نیست ... که یه روز باشه و یه روز نباشه ... ! ...
پ . ن : در حادثه های ناگهانی سالم ز مریض مبتلاتر !
پ . ن : خسته نباشی ! کارتون تمام شد ! عرض کنم خدمتون که ................ .
پ . ن : خب ... 5 صبح شد 10 صبح ... مثل تمام صبحا که 5 رو رد می کنن و می رسه به 10 ... !!! ... مثل تمام صبح ها ... کی اهمیت می ده اینجا چی شده .