کـــار بد

دوشنبه ۲ مهر ۸۶ | ۸:۳۹ بعدازظهر

کانت خیلی چرت و پرت توی عمرش

کانت خیلی چرت و پرت توی عمرش گفته ... اما دیروز این رو ازش خوندم ... " ما اين قدر خود دوست هستيم كه وقتي مي بينيم بر كسي مصيبتي ، بيماري ، فقري ،... وارد مي شود نخستين واكنش رواني كه ما نا آگاهانه داريم ، اين است كه پيش خود مي گوييم " باز خوب است كه اين مصيبت بر من فرو نيامد." ... هر کسی بگه من وقتی کسی رو توی بدبختی دیدم نگفتم خوب شد این بلا سر من نیومد ، یه دروغگوی کثبفه !!! ... البته آره ؛ در ادامه می گیم بیچاره ، بنده خدا ... عجب شانسی داره ... اما من یکی که هزار بار با خودم گفتم خوب شد من جای اون نیستم ... امروز چنان نخوتی بودم که بیا و بیبین ... برای صبح هزار و یکی برنامه چیدم که یکی یکی تا شب انجامشون بدم اما دریغ از یکیشون ... سمبل تن پروری و کندی .... !!! ... که اونم بی دلیل نبود ... دلیلش هم بدون سحری روزه گرفتن بود که خیلی دردناک بود برای شکممون ... یکی من رو چشم زده ... نذاشت یه پست بین حرف قبلم فاصله بیافته حتی ... کجاست اون اسفند ؟؟؟ .... تجربه شد که اگه ببینم خواب می آد و ساعت 2 داره می شه ... 2 ساعت دیگه هم بیدار بمونم تا اول سحری بخورم بعد برم توی تخت ... اما همچنان داریم یک به یک موهای دماغمون رو می کنیم از ریشه ... انگار اپی لیدیشون کردیم اساسی ...

پ .ن : هنوز روشن نشدم ... یکی بیاد بگه حلوا حلوا کردن بسه !! ... یه کم هم بزن لامصبو ...