حتمآ این زن و شوهر های جووون رو دیدین که قبل از ازدواج و چند ماه اول بعدش ، از دوری هم تب می کنن و واسهء هم مثه مرغ پر کنده بال بال می زنن ، اما خرشون از پل که گذشت و چند ماهی هم که توی خونه چشمشون به هم باز شد! (از راحت حرف زدنم معذرت می خوام!!) ... دیگه تمام اون هیجان رو فراموش می کنن ... سرد و بی تفاوت از دیدن و بودن کسی که یه زمانی اون همه بهش احساس نیاز می کردن ... حال نمی خوام بگم سال اول اینطوری می شن اما چشم بهم بزنن 3....4....5 سال گذشته و می بینن از اون جوووون پر از شور و هیجان های درونی خبری نیست ... خیلی واقعآ دردناکه که 2 نفر که اونقدر یه زمانی خودشون رو بهم نزدیک می دونستن یه روز بیاد و برای اینکه رسم زندگیه آدم با همسرش باشه پیش هم بمونن ... همیشه می خواستم خانومم هر روز برای جدید باشه ... هر روز احساس کنم که با تمام شناختی ازش دارم بازم برام یه تازگی و یه طراوتی داره ! ... نه فقط از لحاظ ظاهر و زیباییش ! .. اونم هست ... اما همین که حتی توی رفتار های روزانه وضعیت روتین و تکراری پیش نیاد رو هم شامل می شه ... یه روز می آیم خونه یه جور از هم خستگی هامون رو در کنیم ... اون من رو ، من اون رو ! ... روابطمون برای بقای نسل مسلمونا و دستورات و احادیث نباشه ... نمی دونم چرا ازدواج نصفه ایمانه ؟!؟ ... سه/دوم ایمان و زندگی اینه که ازدواج موفق و خونه زندگی دلخواهت رو داشته باشی ... همونقدر که من دوست دارم یه شادابی و امیدی از همسرم بگیرم ، خب ، اونم همین انتظار رو داره ... نمی شه تمام خواسته ها که یه طرفه باشه !! ... دیدی می گن دو نفر بهم می آن .. یعنی چی ؟!؟! یعنی دو نفر ... فکر کردنشون .. تیپشون .. اخلاقشون .. خواسته هاشون بهم می آد ... نمی گم مثله هم .. بهم اومدن یعنی اینکه مکمل باشن و با هم جفت و جور باشن ... ساز مخالف زدن توی یه زندگی شاید اولش بخاطر داغ بودن دو طرف زیاد مهم نباشه اما کم کم جدی می شه ... ا وقتی برای آدم برای همسرش تازه و نو باشه هر روز که می گذره نوتر و تازه تر می شه ... شوق و اشتیاق هم همیشه برای دیدن هم دیگه دارن و همیشه اون دیدار اولشون توی ذهنشون می مونه ... فرق شوق و اشتیاق رو کی می دونه ؟ اشتیاق با رسیدن ارضاء می شه اما شوق همیشه هست ... نمی تونی بگی دیگه شوقی ندارم اما اشتیاق نداشتن عادیه ! ... من یه زندگی پر از شوق می خوام ... هر روز می رم خونه خانومم یه چیزی پوشیده باشه و موهاش رو یه جور بسته باشه و جوری که دوست دارم آرایش کرده باشه ... رازش اینه که هر روز که می دونم فلان ساعت همسرم رو می بینم جوری رفتار کنم که انگار باره اوله دارم می بینمش و خیلی وقته که ازش دور بود ؛ هر باری هم ازش جدا می شم جوری ازش خدافظی کنم که انگار بار اوله که دارم ازش جدا می شم ... خدا رو چه دیدی شاید رفتی و دیگه فرصت نکردی بهش بگی چقدر دوسش داری !!! ... توی فیلم های اجنبی دیدین !!! ... چقدر زن و شوهر جلوی اعضای دیگه خانواده راحت ابراز علاقه می کنن ... نه حالا در حد بغل کردن و بوسیدن ... اما همین که با الفاظ پرمحبت همیشه صدا می کنن هم دیگرو یه نمونه اش ... نگو اونا فیلم ه !!! ... فرهنگه که توی فیلمشون معلوم ه ... مثه بستن کمربند ایمنی توی فیلم های الان و 15 سال پیش ... صحبت فیلم شد ... IF ONLY رو حتمآآآآآآآ ببینین ... فیلم تکیه !!! .. کاری ندارم بازیگراش زیاد معروف نیستن ... یا نامزد اسکار نشد ... یا هر چیزه دیگه .. اما موضوع نادری داره ... به جرات می تونم بگم تنها فیلمی که با اون موضوع و داستان دیدم ... نمی تونین خودتون رو توی لحظات فیلم کنترل کنین ... هزار بار هم توی دلت بگی " این فیلم ه ، واقعی نیست ، فیلم ه ، حقیقت نداره ، قصه است " اما همین فیلم غیرواقعی داستانی ؛ شما رو دو ساعت و نیم محو خودش می کنه ... مخصوصآ اگه ساعت 2 نصفه شب توی جاده چالوس ببینین ... اگه دید و نظری مثه من داشته باشین فیلم رو با تمام وجودتون درک می کنین .. (IF ONLY) .. اگر تنها ......... !
می دونی چرا دوست دارم بنویسم ؟! ... آدم باید برای دلبستگی هاش سند داشته باشه ... خدا رو چه دیدی !!! .. روزگاره !! ... ممکنه یه روز اینقدر فشار زندگی و فرازش سخت باشه که امون آدم رو ببره ... اون وقته که اگه بیای و به دوران شیرینت رجوع کنی می فهمی عجب خوشی هایی داشتی و داری ... شیرینیهای پایداری که همیشه واست می مونه و برات حالاحالاها موندگاره ...
پ . ن : حالا می گین اینا که خوبی های زندگی بود ... سختی هاش چی ؟
اگه آدم هر لحظه از زندگیش رو یه لحظه تک بدونه و قدرش رو داشته باشه ؛ توی سختی ها هم می دونه برای چی و کی و چه زندگی ای داره تحمل می کنه ... اگه دلبستگی توی زندگی و امیدی به همسرت نداشته باشی دیگه سختی و ناراحتی چارچوبه خونه ت رو روی سرت خراب می کنه ...

پ . ن : یه بار باید در مورد اون روی سکه بنویسم .