کـــار بد

جمعه ۲۸ اسفند ۸۳ | ۱۰:۳۹ بعدازظهر

کم کم داره تقدیم

کم کم داره تقویم دیواری اتاقم به روزای آخر خدمتش می رسه .
به رسم جبر زمونه یه تقویم خریدم از نوع دیواری و تقویم قدیمی رو بازنشسته کردم . بنده خدا بعد از حدودآ 360 روز آویزون بودن تازه نشسته بود و پاش رسیده بود زمین .
کی ؟؟؟ تقویم دیواریه اتاقم ، دیگه !
مثل هر کتاب و دفتری که تا تموم می شه یه ورقی می خوره منم از اول یه نیگایی به گذشته ام کردم .
فروردین : روز تولد خواهرم و خاله ام .
اردیبهشت : آخرین مهلت برای تحویل پروژه ء سایت .
خرداد : مسافرت و زلزله ! خرید برای تولد بابا .
تیر : تحویل پروژه سیستم عامل .
مرداد : روز تولدم رو به خودم تبریک گفته بودم.
شهریور : بالای یه روز خط سیاه کشیده بودم . هر چی فکر کردم یادم نیومد چرا !
مهر : هیچی ! (خیلی عجیب بود که سفیده )
آبان : جلسهء فوق توی پلی تکنیک . گرفتن شیرینی واسه تولد مامان .
آذر : تحویل کت و شلوار . کنفرانس چشم پزشکی و مسافرت دایی .
دی : امتحانا و ساعتشون . آخرین مهلت واریز قبض تلفن و موبایل .
بهمن : تحویل چندتا پروژه (دانشگاهی و غیر دانشگاهی) .
اسفند :صحبت کردن برای پایان نامه و تحویل کارت فوق و ....
نتیجگیری :»
1. خوبه آدم غصه هاش فراموشش بشه . هنوزم یادم نمی اد اون خط سیاه شهریور چیه !؟
2. خدا پدر هر کی رو که تقویم اونم از مدله دیواری رو اختراع (شایدم کشف!) کرد بیامرزه .
3. روز زلزله تهران روی تقویم نوشته بودم :
زمین بلرز ! جونه من ... لرزیدنت رو دوست دارم .
زمین بلرز . یه باره دیگه .
بلرز یه ذره بترسیم . شایدم بخندیم . شایدم از ترس بخندیم . شایدم بخندیم تا ترسمونو مسخره کنیم .
زمین بلرز . تا یه باره دیگه همسایمون پا برهنه بیاد وسط کوچه .
زمین بلرز تا یه باره دیگه چشای از حدقه دروومده دخترداییم رو ببینم .
زمین یه بار دیگه .
آخرشم نوشته بودم
مرگ اگر مرگ است ، گو نزد من آی .
تا در آغوشش بگیرم تنگ تنگ .
من از او عمری ستانم جاودان .
او ز من دلقی بگیرد رنگ رنگ.